ten


Denize düşmüş gibiyim. 
Yosunlara bağlıyız. 
Önce boğulmayı öğrendim, sonra nefes almayı. 
Kanla tanıştım doğarken, sıkışıklığı öğrendim. 
Düştüm, ağladım, kırıldım, kırdım ve büyüdüm. 
Sevdim, aldatıldım ve öldüm. 
Ben miras bırakmanın derdindeyim. 
Tenler önemsiz bence çünkü kendi tenimi bile Otuzunda tanıdım.. 
Mesela kaç ben varmış sırtımda, kaç kambur, kaç yara izi... 
Giz gibi. 
Varsaydığımız noktalar, yarım kalan şaraplar gibiyiz. 
Bekledikçe güzelleştirmek yerine, çürüdü insan. 
Geriye yazdıklarımız, yaşattıklarımız kalsın. 
Belki o zaman özgür ölür insan.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

herkes

ipteki kadın