tutunmak


Uzun cümlelerim kalmadı artık. 
Yaşamadıkça, biraz daha temizleniyorum. 
Ve temizlendikçe, yazma yetimi kaybediyorum. 
Bu güzel bir diriliş benim için. 
Beynimin içindeki sahneleri unutmaya başlıyorum. 
Soğuk bir akşamda, güzel bir veda mektubu gibi. 
Ve izlediğim bir filmdeki güzel bir tirat. 
Aslında hayatımın özeti. 
İnsan sadece suçluyken kaçmaz. 
Bazen, suçlandığın için de kaçarsın. 
Ama bir kere kaçmaya başladıysan. 
Bir şeyleri de muhakkak kaçırırsın elinden. 
Bazen gençliğini kaçırırsın, bazen geleceğini, bazen de aklını. 
Fakat işin en güzel tarafı, bundan sonra başlar. 
Çünkü aklını kaybedince, korkularından da kurtulursun. 
Bu seni özgürleştirir. 
Çünkü sadece korkaklar kendi akıllarına güvenirler. 
Ve bütün korkaklar, hakikatin esiridir. 
Oysa hakikat, akılla ya da başka bir şekille kavranılamaz. 
Hakikatin ancak parçası olunur. 
Onun için kurtul geçmişinden, geleceğinden, aklından. 
Kâinatta ne varsa, şuanda oluyor, görmüyor musun ? 
Sadece burada, sadece şimdi gözlerini kapa, kalbini aç. 
Aklını da bırak gitsin. 
Akıl dediğin şey kafanda kocaman ağırlıktan başka ne ki ?  
Bırakın gitsin. 
Hayatınızdaki herkes tutunamıyorsa, ağırlıktan başka ne ki ?

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

herkes

ipteki kadın