Tanrının adalet sistemi


Tanrının yargı sistemini anlamaya başladım. 
Önce birkaç acı yaşatıyor. 
İlk aşk, ilk aldatılma, ilk ölüm, ilk bağlılık, sonra geçiyor. 
Ve güçlendiğimizi zannettiğimiz an, tekrar aşık oluyoruz. 
Ve aşık olduğumuz kişi için, belki çok uzun bir bekleyişe giriyoruz. 
İzliyoruz, takip ediyoruz, mimikleri, duruşları, el hareketleri, konuşmaları, kokusu, okuduğu kitaplar, müzik zevkleri. 
Bu uzun bekleyişin sebebi, sütten ağzımızın yanmış olması. 
Sonra beklediğimiz kişinin masasına oturup, aslında bildiğimiz o soruyu soruyoruz. 
Merhaba, ne yapıyorsun burada? 
Sonra konuşmaya başlıyoruz. 
Sonra alışmaya. 
Büyük anlamlar yüklüyoruz. 
Çünkü o aslında bizi 1 saattir tanırken. 
Biz onu aslında uzun süredir tanıyoruz. 
En büyük hata burada başlıyor. 
Tanıdığınızı zannettiğiniz an, yanıldığınız an oluyor. 
O kadar içten, o kadar masum davranıyoruz ki ona. 
Tenine dokunurken, kokusuna alışırken. 
Bu bile senin için üzülmeye değer demek gibi. 
Çünkü korkmadan koklamak. 
Korkmadan sana aşığım demek. 
Korkmadan hayalini kurduğu kadının o olduğunu hissettirmek, korkutuyor onu. 
Ve neleri göze alacağınızı bile düşünmüyor. 
Ölürüm sana cümlesi bizde sadece aile içinde kullanılır. 
Çünkü aile her şeyden önce gelir. 
Ama aile, kan bağı değildir. 
Aile, ait olduğundur. 
Her şeyi göze aldım. 
Tanrının adalet sistemini bugün anladım. 
Çünkü bir kavga, ne olursa olsun bitirilmeye değmeyecek bir tartışma. 
Sarılması, öpmesi, koklaması, uyuması, baygın haller, gülümsemesi. 
Bazı insanlar anlarda yaşar. 
O anı yaşayıp, ben böyle düşünüyorum, ben böyleyim. 
Ben zaten bundan kaçıyorum. 
Ve o kadar boktan bir şey uğruna bitsin der ki kadın. 
Bırak ağlamayı, geçen zamana, harcanan emeğe, hatta saatlerce sarılmana bile üzülemezsin.
Çünkü hiçbir insan, bir insana bunu yapacak kadar bencil olamaz derken. 
Tanrı dedi ki, kibir bana ait iken, benim yarattığımdan ne bekliyorsun ? 
Haklı dedim kendi kendime ve bana şu gücü verdi. 
O gece sabaha kadar ağlayıp, sabah ismini dahi hatırlamadım. 
Ve nefret bile edemediğim, hatta kızamadığım birine dönüştü. 
Yani herkesin anlayacağı dilden söyleyeyim. 
Bir morgdan alınıp otopsiye girdim. 
Her yerim parçalanmıştı. 
Dikmeye çalışmadı kimse. 
Çünkü dikiş tutabilecek bir yerim kalmamıştı. 
Sadece parçalanmış bir adamın kalbi duruyordu masada. 
Ve onun için bu sadece bir işten ibaretti. 
Şimdi, sıradaki vakayı gönderebilirsiniz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

Kisnou - Venere İçindeki boşluğu anlat bana.  Nasıl tek başına kaldığını.  Yaralarından bahset.  Yalnızlığından, yanılgılarından.  Sokağı anlat bana. Çünkü gördüm, bu sessizliği nasıl bozduğunu.  İçinde gömülü olan her şeyi satırlara bulayıp kadehlerde tokuşturduğunu. Su sesi gibi gözlerinin içi.  Buzu eksik, eşsiz bir rakı sonrasındaki meze gibi.  Seni bulmak çok zor oldu, hangi şehre gitsem içimde götürürüm kırıklık, bu yarım kalmışlık, çalan her şarkıdaki öfkem, öfkemiz.  Sen kadar sessiz artık bana.  Duruldu, ya da sağır oldum.
Read more »

herkes

  Boğulmamak için gemiden kaçan herkese ithafen yazılmıştır. İnsanlar değişebilen varlıklardır. Bu bazen yıllar, bazen günler alır. Ama bazı insanlar değişmek istemez. Bunu anlayışla karşıladığımızı sanırız. Sonra farkına varırız, biz neden değişelim ? Öngörüsü yüksek insanlar, ileriyi gördüklerini iddia ederler. Sevgiden bahsedip, telefonda ayrılmak gibi. Aslında bunların yaşanması bir bakıma iyidir. Çünkü bazı insanlar yaşadıklarından dolayı içine kapanık ve duvarlarla doludurlar. Sınırlar aşılabilir ama duvarlar, işte o biraz zaman alır ve genelde sizin değişip iyileşmenizi beklemeyen birine, siz de o zamanı tanımazsınız. Kötü insanlar değiliz hiçbirimiz. Kötü şeyler de yaşamadık. Sadece yanlış insanları sevdik. Yanlıştan kastım, o insanın kötü olduğu anlamına gelmiyor bu yazıda. Sadece fikir ve görüş çatışması yaşıyoruz ve kimse elinden geleni yapmıyor. Bunun yerine batan gemiyi terk ediyor. Bence bu aşırı derecede gerçekçi bir düşünce. Ölmemek için kendini kurtarmak. Titanic f...
Read more »

ipteki kadın

  Bir şehrin göbeğinde duran, mükemmel bir kadındı. Her şey çok iyi giderken, içimdeki depresif çocuğun anlattıkları. Yalnız olabilirsiniz diye bağırıp, tek başınıza değilsiniz derken, sesinin duvarlara vuran yankısı. Tek bir vücutta, çok sayıda kadın. Bu soluk müzikte bile bir parçasının olduğunu düşleyen ve onu anlatan bir kaç dize gibi. Bazı dönemler siyaha bürünen ama krem rengini ve kırmızıyı da seven. Yani saçlarının beyazlığını bile melankoliye bağlayıp değişen, düşen, hüzünlenen. Yağmuru, korkmayı, yalnızlığı ve hissetmek kelimelerini seven. Ama bunları birleştirmeyi hiç denemeyen. Özlediği her şeyi düşleyen ve kokusunu duymasa da, kokusunu hisseden. Belki de hissetmek kelimesini bu yüzden çok seven kadındı. Bana çok bir şey sormadı. Ben sadece kelimeleri birleştirdim. Yağmurdan korkmazsan, yalnızlığı hissedebilirsin. Çünkü o yalnızken, hep daha az yalnızdı. Bense güzel bir boşluk bulmuştum düşmek için.
Read more »