parçalanmak


Kendi bedenimin içinde hapis olmuş başka bir adamla savaşıyorum yıllardır. 
Vücudu yara izleriyle dolu. 
Kendi başına savaşmaya çalışıyor kendiyle. 
En zoru bu aslında. 
Yalnızlık, o zaman anlamsız kılınıyor. 
Çünkü çok güçsüz ruhum. 
Çok yalnızım ben. 
Kimsenin anlamadığı bir dilde anlatmaya çalışıyor kendini. 
Bense, nereye ait olduğunu bilmediğim bir adamın, bir yere ait olmaso gerektiğini söylüyorum. 
Sonra biri çıkıyor ve işte diyor adam ben buraya aitim. 
Tamda burada olmalıyım burada durmalıyım. 
Ufacık kolları makyajsız masum yüzü. 
Aklına kazınmış kelimeler cümleler. 
İsmini ilk defa bu kadar şirin duyuyor adam. 
Sonra yalnızlaşmaya başlıyor. 
Ama asıl yalnızlık, evi boş bulduğunda acıtırmış insanın canını. 
Yalnız yattığında. 
Ağladığında yanında kimse olmadığında. 
Biz farklı korlarda dövüldük kadın. 
Aynı bıçağın gövdesinde duramadık kadın. 
Parçalandık.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

herkes

ipteki kadın