insan


Kaybetmeyi deniyoruz. 
Kazandığımıza inandığımız her şeyi. 
Çünkü emek harcamadık. 
Koşmadık, terlemedik, inanmadık, inandırıldık. 
Bizi kocaman kalıpların içine soktular. 
Çocukluk hayallerimizde hiç alakası yoktu bu insanların. 
Oysa eskiden koca bir mahalle gibiydi, şimdi tek adımla geçtiğimiz çocukluk halılarımız. 
Hepimizin birer oyuncağı vardı. 
Büyüdükçe silahlar kuşandık. 
Ölmemek için öldürmeye itildik. 
Bazen kariyer için, bazen keyfe keder. 
Ama hep öldürdük biraz daha yükselmek için. 
Büyüdükçe küçüldük fark etmeden. 
Her şey içimizdeki kibirdendi aslında. 
O yüzden kendimize yapıştırdığımız büyük egoları bile görmedik. 
Çevrenizdeki insanları kontrol edip onların o küçük beyinlerinde bizi büyütmelerini izledik. 
Sonra bunun adına dostluk dedik ve herkes inandı bizde ses çıkarmadık. 
Bir biz bildik aslında her sabah aynada gördüğümüz yüzün ne kadar aciz olduğunu. 
Sadece kural böyleydi kimse aptal değildi, sadece kendini akıllı sananlar kendini aptal gösterenlerin üzerindeki baskıyla yaşıyorlardı. 
Kan emiciler gibi ondan besleniyorlardı. 
İnsanlar ne ölümlere, ne de aptallara ses çıkardı. 
İnsanlar katilleri başkan bile yaptı bu ülkede. 
O yüzden korkmayın aptalsanız bir kayıkçının dalgasıyla sürüklenip gidersiniz. 
Nereye gittiğinizi bilmeden hem de.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

Kisnou - Venere İçindeki boşluğu anlat bana.  Nasıl tek başına kaldığını.  Yaralarından bahset.  Yalnızlığından, yanılgılarından.  Sokağı anlat bana. Çünkü gördüm, bu sessizliği nasıl bozduğunu.  İçinde gömülü olan her şeyi satırlara bulayıp kadehlerde tokuşturduğunu. Su sesi gibi gözlerinin içi.  Buzu eksik, eşsiz bir rakı sonrasındaki meze gibi.  Seni bulmak çok zor oldu, hangi şehre gitsem içimde götürürüm kırıklık, bu yarım kalmışlık, çalan her şarkıdaki öfkem, öfkemiz.  Sen kadar sessiz artık bana.  Duruldu, ya da sağır oldum.
Read more »

herkes

  Boğulmamak için gemiden kaçan herkese ithafen yazılmıştır. İnsanlar değişebilen varlıklardır. Bu bazen yıllar, bazen günler alır. Ama bazı insanlar değişmek istemez. Bunu anlayışla karşıladığımızı sanırız. Sonra farkına varırız, biz neden değişelim ? Öngörüsü yüksek insanlar, ileriyi gördüklerini iddia ederler. Sevgiden bahsedip, telefonda ayrılmak gibi. Aslında bunların yaşanması bir bakıma iyidir. Çünkü bazı insanlar yaşadıklarından dolayı içine kapanık ve duvarlarla doludurlar. Sınırlar aşılabilir ama duvarlar, işte o biraz zaman alır ve genelde sizin değişip iyileşmenizi beklemeyen birine, siz de o zamanı tanımazsınız. Kötü insanlar değiliz hiçbirimiz. Kötü şeyler de yaşamadık. Sadece yanlış insanları sevdik. Yanlıştan kastım, o insanın kötü olduğu anlamına gelmiyor bu yazıda. Sadece fikir ve görüş çatışması yaşıyoruz ve kimse elinden geleni yapmıyor. Bunun yerine batan gemiyi terk ediyor. Bence bu aşırı derecede gerçekçi bir düşünce. Ölmemek için kendini kurtarmak. Titanic f...
Read more »

ipteki kadın

  Bir şehrin göbeğinde duran, mükemmel bir kadındı. Her şey çok iyi giderken, içimdeki depresif çocuğun anlattıkları. Yalnız olabilirsiniz diye bağırıp, tek başınıza değilsiniz derken, sesinin duvarlara vuran yankısı. Tek bir vücutta, çok sayıda kadın. Bu soluk müzikte bile bir parçasının olduğunu düşleyen ve onu anlatan bir kaç dize gibi. Bazı dönemler siyaha bürünen ama krem rengini ve kırmızıyı da seven. Yani saçlarının beyazlığını bile melankoliye bağlayıp değişen, düşen, hüzünlenen. Yağmuru, korkmayı, yalnızlığı ve hissetmek kelimelerini seven. Ama bunları birleştirmeyi hiç denemeyen. Özlediği her şeyi düşleyen ve kokusunu duymasa da, kokusunu hisseden. Belki de hissetmek kelimesini bu yüzden çok seven kadındı. Bana çok bir şey sormadı. Ben sadece kelimeleri birleştirdim. Yağmurdan korkmazsan, yalnızlığı hissedebilirsin. Çünkü o yalnızken, hep daha az yalnızdı. Bense güzel bir boşluk bulmuştum düşmek için.
Read more »