arınmak
Gece yanığı izler var tenimde.
Mirasını kimin bıraktığını artık bilmediğim.
Lügatını ezbere bildiğim bir dilin, sadece gidiyorum kısmı kaldı içimde.
Ve bunu eyleme dökmenin, en çok bacaklarımı yoracak olmasını anlayamıyorum hala. Arınamıyorum kendi içimde kendimden.
Avutamıyorum sessizliğimi.
Kime, neye kaçmalıyım ki ?
I am , the are denilen bir terapinin çevresinde, kendime güvenli yer oluşturmak gibi.
Sonra o yere geri dönüp yakmak istiyorum.
Zapt edemiyorum kendimi.
Kendi kurallarımı çiğniyorum.
Sevilecek birini değil, tanıklık edecek birini arıyorum.
Hayatım olmamalı artık gelen, hayatıma dahil olmalı.
Gelen, ne uzak bir kelime bana.
Ve en sevdiğim o cümleyi sarf edip, gitmek istiyorum.
Köprüleri yakın, gelen yok, bari giden olmasın.
Yorumlar
Yorum Gönder