kendimize kalan yalanlar

Hep bir anlamını arıyoruz. 
Kendimize kalan yalanların. 
Bildiğimiz kadar başa çıkabiliyor, genelde başa sarıyoruz, aynı yalanları. 
Susmuşluğumuza kattığımız değer kavramlarımız. 
Ne kadar da önemsiz olduğunu anlıyoruz, varoluşsal sanrıların. 
Tüm dinlere ait olmak istiyoruz mesela. 
Keşfetmeye olan merakımız zaafımıza dönüşüyor zamanla. 
Hep dinlediğimiz şarkıların istemsiz başa sarımları, sanrılarımız. 
Herkes kendi bilinmezliğini arıyor kara kutusunda. 
Dağılmış parçaları birleştirmeye olan inancımız. 
İnançsızlığa evriliyor ve evrim teorisinin fos çıktığına inanıyor din adamları. 
Belli adanmışlıkları var, hayran kitlesi olan. 
Ve katliamların bile alkışlandığı. 
O yüzden sana sormak istiyorum beni okuyan.
Şu an hangi evrende arıyorsun kendini? 
Ve ne kadar yol kat ettin benliğinde bensizken. 
Mesela ben bir şeyler karalıyorum, arada tanımadığım bir kadının saçlarını savurmasına takılıyor gözüm. 
Duraksıyorum. 
İşte tam da bundan bahsediyorum bu anlardan hiç bir yere ait olmayan anlardan, tam da oradayım şuan. 
Neden yazdığımı bilmeden yazıyorum. 
Belki de en güzeli bu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

sağır

Kisnou - Venere İçindeki boşluğu anlat bana.  Nasıl tek başına kaldığını.  Yaralarından bahset.  Yalnızlığından, yanılgılarından.  Sokağı anlat bana. Çünkü gördüm, bu sessizliği nasıl bozduğunu.  İçinde gömülü olan her şeyi satırlara bulayıp kadehlerde tokuşturduğunu. Su sesi gibi gözlerinin içi.  Buzu eksik, eşsiz bir rakı sonrasındaki meze gibi.  Seni bulmak çok zor oldu, hangi şehre gitsem içimde götürürüm kırıklık, bu yarım kalmışlık, çalan her şarkıdaki öfkem, öfkemiz.  Sen kadar sessiz artık bana.  Duruldu, ya da sağır oldum.
Read more »

herkes

  Boğulmamak için gemiden kaçan herkese ithafen yazılmıştır. İnsanlar değişebilen varlıklardır. Bu bazen yıllar, bazen günler alır. Ama bazı insanlar değişmek istemez. Bunu anlayışla karşıladığımızı sanırız. Sonra farkına varırız, biz neden değişelim ? Öngörüsü yüksek insanlar, ileriyi gördüklerini iddia ederler. Sevgiden bahsedip, telefonda ayrılmak gibi. Aslında bunların yaşanması bir bakıma iyidir. Çünkü bazı insanlar yaşadıklarından dolayı içine kapanık ve duvarlarla doludurlar. Sınırlar aşılabilir ama duvarlar, işte o biraz zaman alır ve genelde sizin değişip iyileşmenizi beklemeyen birine, siz de o zamanı tanımazsınız. Kötü insanlar değiliz hiçbirimiz. Kötü şeyler de yaşamadık. Sadece yanlış insanları sevdik. Yanlıştan kastım, o insanın kötü olduğu anlamına gelmiyor bu yazıda. Sadece fikir ve görüş çatışması yaşıyoruz ve kimse elinden geleni yapmıyor. Bunun yerine batan gemiyi terk ediyor. Bence bu aşırı derecede gerçekçi bir düşünce. Ölmemek için kendini kurtarmak. Titanic f...
Read more »

ipteki kadın

  Bir şehrin göbeğinde duran, mükemmel bir kadındı. Her şey çok iyi giderken, içimdeki depresif çocuğun anlattıkları. Yalnız olabilirsiniz diye bağırıp, tek başınıza değilsiniz derken, sesinin duvarlara vuran yankısı. Tek bir vücutta, çok sayıda kadın. Bu soluk müzikte bile bir parçasının olduğunu düşleyen ve onu anlatan bir kaç dize gibi. Bazı dönemler siyaha bürünen ama krem rengini ve kırmızıyı da seven. Yani saçlarının beyazlığını bile melankoliye bağlayıp değişen, düşen, hüzünlenen. Yağmuru, korkmayı, yalnızlığı ve hissetmek kelimelerini seven. Ama bunları birleştirmeyi hiç denemeyen. Özlediği her şeyi düşleyen ve kokusunu duymasa da, kokusunu hisseden. Belki de hissetmek kelimesini bu yüzden çok seven kadındı. Bana çok bir şey sormadı. Ben sadece kelimeleri birleştirdim. Yağmurdan korkmazsan, yalnızlığı hissedebilirsin. Çünkü o yalnızken, hep daha az yalnızdı. Bense güzel bir boşluk bulmuştum düşmek için.
Read more »