Bir şehrin göbeğinde duran, mükemmel bir kadındı. Her şey çok iyi giderken, içimdeki depresif çocuğun anlattıkları. Yalnız olabilirsiniz diye bağırıp, tek başınıza değilsiniz derken, sesinin duvarlara vuran yankısı. Tek bir vücutta, çok sayıda kadın. Bu soluk müzikte bile bir parçasının olduğunu düşleyen ve onu anlatan bir kaç dize gibi. Bazı dönemler siyaha bürünen ama krem rengini ve kırmızıyı da seven. Yani saçlarının beyazlığını bile melankoliye bağlayıp değişen, düşen, hüzünlenen. Yağmuru, korkmayı, yalnızlığı ve hissetmek kelimelerini seven. Ama bunları birleştirmeyi hiç denemeyen. Özlediği her şeyi düşleyen ve kokusunu duymasa da, kokusunu hisseden. Belki de hissetmek kelimesini bu yüzden çok seven kadındı. Bana çok bir şey sormadı. Ben sadece kelimeleri birleştirdim. Yağmurdan korkmazsan, yalnızlığı hissedebilirsin. Çünkü o yalnızken, hep daha az yalnızdı. Bense güzel bir boşluk bulmuştum düşmek için.
Yorumlar
Yorum Gönder